Ignorance is bliss?

Soms kom je mensen tegen in je leven die zo verontrustend naïef zijn en zo volhardend in hun naïeve perceptie, dat ze daardoor uitspraken doen en ideeën hebben waar je nekharen recht van overeind gaan staan. Sinds kort heb ik zo iemand in mijn kennissenkring en ik kan je zeggen: het doet me wat en het laat me maar moeilijk los. 

Al sinds vrij lange tijd ben ik voorzitter van de activiteitenwerkgroep in Eureka. De meest leuke en uiteenlopende ideeën voor feestjes komen langs, van goaparties en technofeestjes tot NintendoDS-bliepfeestjes en Keltische dansavonden. En zo was daar ook ineens een man - met een travestie-act, dus ergens ook een 'zij' - waarvan ik de artiestennaam maar niet zal noemen. Je weet tenslotte maar nooit.. Wat ik wel kan zeggen, is dat die naam érg tot de verbeelding sprak en begon met VJ/DJ Miss.... Maar goed. Alles en iedereen is welkom in Eureka dus we hoorden 'haar' idee aan. Maar bij het aanhoren ervan wist ik helaas vrijwel meteen al dat het geen gigantische publiekstrekker zou gaan worden. Een eclectische (= combinatie van stijlen) dansavond, dus geen techno, geen goa, geen house, geen... tsja... maar wat dan wel? Groots vraagteken. In mijn hoofd ging ik mijn volledige kennissenkring af en kon niemand bedenken die erheen zou gaan. Hoe dan ook, we zijn altijd blij met nieuwe, frisse ideeën/ mensen binnen de vereniging, dus ik luisterde, gaf wat tips en liet het los.

Na de vergadering raakte ik met hem (ja sorry hoor, het blijft gewoon een man, Miss of geen Miss) in gesprek. Hij had een plan, zei hij, hij wilde een verschil maken in het leven van seksueel misbruikte straatjongens in India. "Zo zo, ambitieus", antwoordde ik, "leg uit." Hij deed zijn verhaal uit de doeken. Hieronder een verkorte weergave van dat boeiende gesprek.

"Weet je wat het is," zo begon hij, "er zijn gewoon zo veel jongens in India die misbruikt zijn. Het is zo erg daar. Op een bepaalde leeftijd (volgens mij zei hij '12') worden ze niet meer opgevangen in weeshuizen en moeten ze zichzelf maar zien te redden. Ik wil die jongens helpen."
"Een nobel streven. Hoe wil je dat doen dan?"
"Leuk dat je dat vraagt, Jetske. Kijk, je moet weten, ik houd van jongens. Ik ben homo, maar ik houd natuurlijk niet van jongens op een perverse manier. Ik houd van ze op een liefdevolle manier, ik wil ze helpen te begrijpen dat ze dan misschien wel misbruikt zijn, maar dat de liefde iets moois is. Niet iets om bang voor te zijn."
Langzaamaan bekroop mij een wat ongemakkelijk gevoel. Ik probeerde het van me af te schudden en hoopte dat ik hem verkeerd begreep.
"Aha, oké. En hoe zie jij die hulp precies in de praktijk?"
"Ja ik zie wel wat jij denkt. Hij is natuurlijk een vieze pedo die zich wil vergrijpen aan jongetjes in India. Haha..."
"Joh. Doe niet zo gek."
"... maar zo ben ik dus juist níet hè. Ik heb een methode ontwikkeld waarmee ik ze wil helpen om door middel van aanraking, massage en natuurlijk veel praten weer liefde toe te kunnen laten in hun leven. Ik ben erg spiritueel ingesteld."
"Je begrijpt daarbij hopelijk wel dat aanraking en massage door een blanke, westerse man wel het laatste is waar die jongens op zitten te wachten?"
"Nou, ik vind dat je dat wel heel zwartwit ziet. Ik zei dat het ónderdeel was van mijn methode."
"Natuurlijk. Even een vraag tussendoor. Heb jij eigenlijk ervaring of opleiding in zorgverlening? In jongerenwerk? In hulpverlening?"
"Nee, wat dat betreft ben ik autodidact. Maar ik weet hoe het is om liefde opnieuw toe te moeten laten in je leven. Die jongens moeten leren om opnieuw vertrouwen te krijgen in de liefde. Ik heb erg veel research gedaan hiernaar."
Mijn vermoedens werden sterker en mijn nekharen gingen zich nadrukkelijker roeren.
"Leg me eens uit hoe je het precies van plan bent. Je gaat naar India, en dan? Je kent de cultuur niet. Volgens mij onderschat je de gigantiche cultuurverschillen. Spiritualiteit wordt daar heel anders ervaren dan hier."
"Weet ik ook wel. Eerst ga ik meelopen in weeshuizen. Leren hoe er daar met die kinderen omgegaan wordt. Waar ik op moet letten, de do's en don'ts, zeg maar, hè."
"En waar slaap je dan?"
"Ik slaap in het weeshuis. Ik wil tussen die kinderen leven, ik wil weten hoe ze leven en het ervaren. Nou ja, en als dat niet kan, dan slaap ik gewoon op straat."
Ehm...
"Pardon?"
"Ja, als die jongens op straat kunnen leven, dan kan ik dat toch ook. Wat is nou het ergste wat me kan overkomen?"
Oh god. Naïviteit van deze omvang... ik wist niet dat het bestond.
"Goh, wat dacht je van dood?"
"Dat zal wel een beetje meevallen."
"Jij denkt serieus dat jij als lange, blanke, westerse man op straat hetzelfde behandeld zult worden als een smerig, klein straatschoffie van een jaar of 12? Dat meen je niet toch?"
"Ik zou niet weten waarom niet."
...
"Ik sta even perplex hoor, sorry. Maar goed, ga verder. Als je je eh, snuffelstage hebt gehad, wat dan?"
"Dan heb ik daar alvast kennis en ervaring opgedaan, en een netwerk. Dan is de tijd rijp om zelf een opvanghuis te starten."
"En daar krijg je toestemming voor, denk je?"
"Dat denk ik, ja. Er zijn daar vreselijk veel straatjongens en op een bepaalde leeftijd hebben ze geen plek meer om heen te gaan. Ik bied hen die plek én hulp."
'Hulp.........'
"O...kee. Dus je koopt daar een gebouw op of je bouwt er één. En dan?"

Vervolgens vertelt hij me dat als die eerste groep ongeveer een 'man' of 20 groot is, hij 5 jongens uit die groep zal selecteren waarvan hij denkt dat ze het aankunnen en hen aan zal wijzen als 'mede-begeleiders' (zijn 'Angels', ja echt). Op mijn vraag waar hij eigenlijk zelf gaat wonen in die tijd, antwoordt hij doodleuk "Gewoon, tussen die jongens. Ik slaap bij hen op de zaal, om een zo goed mogelijke band met ze te hebben. Ze moeten me eigenlijk zien als een soort vader, die over hen waakt en hen beschermt en waar ze altijd terechtkunnen. Uiteindelijk hebben ze mij niet meer nodig en kunnen ze het zelf af."
"Ze kunnen het zelf af? Je bedoelt... Alleen die jongens? En je denkt echt dat... Maar..."
Oi oi oi...

Ik liep vast en haakte af. Ik kon lullen als Brugman, maar zijn plan stond al vast. Zou ik normaal gesproken iedereen aanraden te doen wat je hart je ingeeft, 'Jaag je dromen achterna!', dit keer zou ik hem willen toeschreeuwen "Laat die jongens toch met rust! Je weet niet wat je doet! Je beschadigt ze alleen maar meer! Laat het over aan de mensen die weten wat ze doen, alsjeblieft!" Maar heeft het zin? Ik vrees van niet. Hij zal zijn schouders ophalen. Ignorance is bliss.

Mijn beste vriend, al meer dan een decennia werkzaam in de jeugdhulpverlening, kon kort zijn over deze situatie: "Voordat hij een eerste steen heeft kunnen leggen, zit ie al in de bak. Wat ik je brom." Ik hoop het.

Naïviteit is dan misschien geen zonde, maar het kan er weldegelijk toe leiden...

Nee, bedankt

Het is maar een vreemde gewaarwording, dat vasten. In het begin, die eerste paar dagen, was het nog erg moeilijk om niet van mijn nieuwe 'geloof' te vallen. Oh wat miste ik de smaak van eten! Maar naarmate de dagen vorderen is het net of je in een soort cocon terechtkomt, een eigen wereldje los van de rest van de wereld. Als je niet eet, maak je op de één of andere manier niet meer echt deel uit van je omgeving, lijkt het. Er wordt getrakteerd op het werk - gezellig met zijn allen een taartje wegwerken - ik doe niet mee. Ook met lunchen ga ik niet mee, ik ga een stukje lopen. Er wordt met zijn allen gegeten in Eureka, een heerlijke vegetarische maaltijd voorafgaand aan het Open Podium, maar ik eet niet mee. Iemand biedt me wat te drinken aan tijdens mijn bardienst ('wijntje doen?'), maar ook daarop was mijn antwoord negatief. Ik word uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje, komende zaterdag, met de gangbare ingrediënten... Tsja, nee, heeft niet zoveel zin hè.

En toen werden er bitterballetjes geserverveerd tijdens het Open Podium.. Oei! Een prachtig pakketje kreeg ik: één bitterballetje, verpakt in een koffiefilter, liefdevol aangeboden door goeie ouwe Ed in de kom van zijn handen. Ik kon er geen nee tegen zeggen. Mijn enige zonde in 10 dagen, het moet kunnen.

Ja, ik heb dit met mezelf afgesproken dus ik doe het ook. Gisteren tijdens de vergadering in Eureka, waar ik altijd even een wijntje meedrink met mijn bierdrinkende co-vergaderaars, zat ik dus ook braaf aan de groene ginsengthee. En eerlijk gezegd kostte dat niet eens meer moeite. Het is gewoon zoals het is en honger heb ik niet, dankzij mijn water-citroensap-ahornsiroop-cayennepeper-mix, de groene poedertroep, de kruidenthee en mijn dagelijkse spirulinatablet. Ik kan dit best. Nog een halve week, tot en met woensdag.

Laat het dinsdagavond nou net de 18-jarige verjaardag zijn van Eureka's eetcafé, met een geweldig menu. Werd er voor uitgenodigd via Hyves, Facebook en middels een flyertje, gevouwen in het papieren maandprogramma. Maar nee, ik doe het niet, ik eet niet mee. Het is even slikken, maar stiekem ben ik best trots op mezelf!

Grote Opruiming

Ik ga ontgiften. Detoxen. De innerlijke mens reinigen. Ja echt, ik! Degene die niet vies is van een wijntje, geregeld een zak chips heeft als avondeten (houdt mijn stofwisseling scherp, dat soort verrassingen), af en toe een sigaretje wegpaft, onregelmatig eet en meestal niet ontbijt. Dus als je 't zo bekijkt: hoogste tijd!

Tijdje terug heb ik ook al eens zo'n kuur gedaan, maar dat was er één waarbij ik wel mocht eten. Gezonder eten, dat wel, maar toch. Prima vol te houden. Ik dronk in de 30 dagen dat die kuur duurde geen (of nou ja, véél minder) wijn, rookte helemaal niet (of nou ja, héél af en toe) en at gezonder. Of nou ja... Anyway, in die trant.

Dit keer pak ik het grondiger aan. Ik ga voor de citroensapkuur. Deze duurt 10 dagen. Vanmiddag even naar De Tuinen geweest en heb daar C+ Ahornsiroop gekocht. Schijnt onontbeerlijk te zijn tijdens zo'n kuur, 'want je moet wel wát binnenkrijgen natuurlijk'. Ah. Ok. Bovendien moet het water wat ik ga drinken - minimaal 1,5 liter per dag - gezuiverd zijn. Laat ik momenteel nou in gezelschap verkeren waarin dat de norm schijnt te zijn en weet zelfs al waar ik zo'n waterzuiverding-in-waterkan vandaan kan halen (namelijk de reformwinkel, waar blijkbaar niet alleen maar geitewollensokkenfiguren komen). Oh ja, en zal niet vergeten uit het zakje 'groene poeder' (staat letterlijk zo op het zakje) braaf iedere dag een afgestreken theelepel te nemen, dit op te lossen in lauwwarm water en op te drinken, zodat daarmee mijn stofwisseling wel blijft werken, 'want die blokkeert natuurlijk, als je niet eet'. Uiteraard, en dat moeten we niet hebben.

Mensen, ik ga ervoor. Heb al uitgerekend dat ik zo'n 5 citroenen per dag(!) aan sap weg ga werken, liters kruidenthee ga drinken en/met gezuiverd water en tientallen pakken erg gezonde sapjes moet halen, maar aan het einde van de rit ben ik verlost van de slakken in mijn darmen, ben ik een paar kilootjes kwijt, zit ik steviger in mijn velletje en blaak ik dus van gezondheid.

Sporten doe ik trouwens niet, dat kost pas écht moeite, maar zal lopend naar mijn werk. De volledige 5 minuten.

Somebody that I used to know

Now and then I think of when we were together
Like when you said you felt so happy you could die
Told myself that you were right for me
But felt so lonely in your company
But that was love and it's an ache I still remember

You can get addicted to a certain kind of sadness
Like resignation to the end
Always the end
So when we found that we could not make sense
Well you said that we would still be friends
But I'll admit that I was glad that it was over

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I'd done
And I don't wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn't catch you hung up on somebody that you used to know...

But you didn't have to cut me off
Make out like it never happened
And that we were nothing
And I don't even need your love
But you treat me like a stranger
And that feels so rough
You didn't have to stoop so low
Have your friends collect your records
And then change your number
I guess that I don't need that though
Now you're just somebody that I used to know

...

Ongelooflijk toch, hoe de songtekst van een nummer dat je toevallig hoort zó herkenbaar kan zijn! It's just spot on. Het kwam net voorbij op de radio en werd er even stil van. Dus denk: ik deel 'm.

Writer's Block

Het is weer even geleden met het schrijven. En dat heeft een reden, meerdere eigenlijk. De grootste is wel het befaamde writer's block. Yep, ik heb d'r één te pakken. Maar een writer's block komt nooit alleen, het is net of er door allerlei gebeurtenissen en ontwikkelingen even geen ruimte is in mijn hoofd om iets creatiefs te bedenken. Dat uit zich trouwens niet alleen in creativiteit hoor (of het gebrek eraan), ik vergeet namelijk ook telkens vanalles. Namen, woorden, afspraken. Mijn hoofd zit vol. Of het is leeg, 't is maar net hoe je het bekijkt. Ik word er ongedurig van, en in de war. Normaal gesproken zou dit het moment zijn waarop ik vlucht. 'Even weg'. Dat hoort een beetje bij me: vluchten, negeren, niets onder ogen zien. Het toeval wil alleen dat mijn kever blijkbaar ook heeft besloten oude gebreken op te rakelen, waarmee de betrouwbaarheid bepaald niet meer gegarandeerd is. Echt, de timing is ultiem.

Het begon met die dromen waar ik in mijn vorige blog over schreef. De onrust ratelt en het is ontzettend vervelend. Een bepaalde onbestemdheid heeft zich meester gemaakt van mijn gemoed en 't overheerst alles, als een schaduw. Er komen veranderingen aan en stiekem houd ik daar helemaal niet van. Voor veel mensen zal dat ongetwijfeld vreselijk saai overkomen, maar daar heb ik eigenlijk gewoon geen boodschap aan. Als 't leuk gaat zoals 't gaat, why change it! Moet eerlijk zeggen dat er ook een faalangst aan ten grondslag ligt van heb ik jou daar, maar dat terzijde.
Maar goed, terug naar veranderingen: ik kom er niet onder uit dit keer. Huurcontract loopt af volgend jaar, dus moet verhuizen (maar weer huren? Of toch kopen? Maar wáár dan?). Mijn baan is onzeker, dus moet écht uitkijken naar wat anders (maar wat dan?). En dan relaties hè, laten we daar maar niet eens over beginnen. Dat is sowieso nooit een erg gezond onderdeel in mijn leven geweest. Maar ja, ik ben nu 28 en overal om mij heen poppen de babietjes de 'grond' uit... Moet ik niet eens wat serieuzer in relaties gaan worden? Hm. Kon me laatst trouwens ook helemaal vinden in allerlei boeddhistische wijsheden en uitspraken in een tijdschrift, dus misschien moet ik daar eens wat mee doen... Meer diepgang, niks mis mee! Toch?

Of... Wacht eens... Zou dit soms het beruchte 30-ers dilemma zijn..?

Nachtelijke avonturen

Ik had een heel gesprek met je. Erg interessant was het en ik was erg geboeid door wat je zei. Dat weet ik nog, maar waar het precies over ging...? Beats me. Want het vreemde was, ik keek even weg en toen ik je weer aankeek was je iemand anders. In een andere omgeving. Heel even voelde ik me wat verward, maar daarna leek het volstrekt logisch. Ergens had het namelijk wel een verband met elkaar en ineens werd me vanalles duidelijk. Toen werd ik wakker. Een aha-erlebnis, om 't maar zo te zeggen.

Dat is wat dromen doen. In je dromen verwerk je, leg je verbanden, probeer je een logica te vinden tussen situaties en vaak word je wijzer wakker. Soms ook niet, trouwens. Soms word je wakker en ben je nog verwarder dan anders. Soms roep je in je dromen dingen op die je dacht allang verwerkt te hebben. Waarvan je hoopte dat ze naar de achtergrond waren verdwenen. Soms weet je ook gewoon niet meer precies wat je gedroomd hebt, maar loop je vervolgens wel de hele dag rond met zo'n onbestemd gevoel en wil je eigenlijk het liefst gewoon weer gaan slapen en een nieuwe droom dromen.

Vreemd hoe we 's nachts zoveel mee kunnen maken. In een wereld die alleen maar bestaat in je hoofd en waar je totaal geen invloed op uit kunt oefenen. Overgeleverd aan de willekeur van je geest. Oh wat heb ik vaak geprobeerd bewust te dromen, maar lukken deed het nooit. Ja toch, één keer. Eén keer had ik door dat ik droomde, toen ik 16 was. Ik kreeg het gevoel 'wát ik nu ook doe, het maakt niet uit, het is niet echt!'. Heerlijk. Jammer dat het bij die ene keer bleef. Want uiteindelijk is het natuurlijk maar niks om dit soort dingen niet zelf in de hand te hebben en compleet afhankelijk te zijn van wat je geest ervan maakt. Die geest kan nogal twisted zijn namelijk. Soms.

In je dromen verwerk je misschien de situaties van overdag, maar overdag verwerk je soms net zo hard de situaties uit je dromen. 't Leven is een leerproces hè, dag en nacht.

Impossible is nothing

De Polaroidfoto, wie kent 'm niet. Nostalgie ten top. Je schiet, je wappert, je wacht heel even en ja, daar verschijnt ie: de afbeelding die je kort daarvoor nog door het zoekertje zag. Gedrukt en wel in kleuren die je met geen andere camera voor elkaar krijgt, in het o zo bekende witte frame. Zoveel sfeervoller, zoveel mooier en vooral zoveel leuker! Maar hoewel ik al een tijd in 't bezit ben van zo'n fijne Polaroidcamera was er altijd die ene 'maar'. Als een grote, donkere wolk: ze worden niet meer gemaakt... Ik had nog een paar pakjes film met een houdbaarheid tot september 2009. Daarna zou het gebeurd zijn. Zo'n houdbaarheidsdatum is dan wel een beetje rekbaar, maar niet tot in het oneindige.

Plotseling gloorde er hoop aan de horizon en die hoop had een naam: 'The Impossible Project'. Een kleine groep vastberaden mensen die weigerde te accepteren dat de Polaroidfoto definitief tot het verleden zou behoren. Ik hield direct al van deze mensen, want inderdaad, de Polaroid is zo'n begrip, dat kan toch niet zonder slag of stoot ten onder gaan! En wat velen echt voor 'impossible' hadden gehouden, lukte dit groepje mensen. Ze kochten de Polaroidfabriek op met alle machines er nog in, bliezen het hele zaakje nieuw leven in en startten wederom met de productie van de vermaarde filmpjes. Sinds vandaag heb ik mijn eerste lichting in huis, zowel kleur als zwart wit. Door mijn lieve schoonzusje opgehaald bij de enige echte Polaroidfabriek in Enschede. Drie pakjes Polaroidfoto's met een wit frame, één met een zwarte. Lang, láng leve The Impossible Project!

'Impossible is nothing', zoals Muhammad Ali al eens zei. "Impossible is just a big word thrown around by small men who find it easier to live the world they've been given than to explore the power they have to change it. Impossible is not a fact. It's an opinion. Impossible is not a declaration. It's a dare. Impossible is potential. Impossible is temporary. Impossible is nothing." Amen!

Als de kat van huis is....

Ik wilde altijd al een kat, maar officieel mocht ik er geen. Nee, dat zeg ik verkeerd, ik mag er eigenlijk nog steeds geen. Mijn huisbaas is er geen fan van. Ergens begrijp ik dat wel hoor, beesten kunnen nu eenmaal aardig huishouden in huis. Maar aangezien mijn huisbaas hier nooit komt (alleen om een kerstpakketje voor de deur te zetten), besloot ik de gok te wagen et voila: daar was Muis, mijn kleine grote vriendje. Zijn behoefte doet hij op de kattenbak en het behang en de gordijnen laat hij -relatief- heel. Hoe dan ook: Muis komt uit het asiel. Uit Kampen, om precies te zijn. Ik had hem gezien op hun website en besloot te bellen. Aan de telefoon werd me direct al gezegd dat dit een erg bang katje was. Ik moest maar erg veel geduld met hem hebben en vooral niets overhaasten. "Geef hem erg veel tijd en laat hem heel rustig wennen aan zijn nieuwe huisje," werd me op het hart gedrukt. Ach, dikke prima, ik ben al rustig van natuur, dus dat zal vast goedkomen.

En goedkomen deed het. Was hij in het asiel inderdaad nog een ontzetting bangig katje, dat overal laag op het buikje naartoe snelde en andere katten angstvallig ontliep, vanaf dag 1 aan de Venestraat is er van zijn bangigheid helemaal niets meer te merken. Sterker nog, een klein brutaal dinkie is 't!

Sinds kort mag Muis ook naar buiten. Binnen no time zat hij vervolgens bovenin bomen, op schuren en op daken en bracht hij zijn eerste vogeltje binnen (die ik heb kunnen redden en die de shock wonder boven wonder overleefd heeft, thank god). Muis is gechipt, gelukkig, en hij heeft een bandje met een belletje en een naamkokertje om. Stel je toch eens voor dat hij kwijtraakt (reageren op zijn naam doet hij ook al niet, dus roepen heeft weinig zin). Maar toen ik afgelopen woensdagavond met de kever weg was geweest en laat op de avond thuiskwam, vond ik Muis op het bed zónder bandje. Nergens wondjes, fijn, en hij kwam buitengewoon relaxed over. "Morgen maar even nieuw bandje kopen dan," dacht ik, en aldus geschiedde.

Bij thuiskomst de volgende dag (met nieuw bandje in de tas), vond ik een briefje in de brievenbus met Muis' oude bandje eromheen geknoopt... 

Ik keek Muis eens even bedenkelijk aan, maar het enige dat hij leek te zeggen was "You should see the other guy....". Van het bange katje uit het asiel is in elk geval helemaal niets meer te merken, zoveel is zeker. Fijn. 

Waarom ook niet

Ik heb altijd gezegd 'Een blog? Neee zeg, niks voor mij. Beetje simpele dingen uit je leven uitvergroten en ze op internet zetten waar iedereen ze kan lezen'. Maar aan de andere kant: waarom ook niet? Tenslotte is een blog de perfecte manier om dingen te delen, je ei kwijt te kunnen en je inspiratie een plek te geven.


Bij deze dus 't begin van mijn blog, Schrijverslatijn. Naar de naam van mijn nog op te zetten tekstbureautje, Schrijverslatijn.nl, waarover hier natuurlijk de nodige ontwikkelingen te lezen zullen zijn :)

Tot schrijfs!