Nachtelijke avonturen

Ik had een heel gesprek met je. Erg interessant was het en ik was erg geboeid door wat je zei. Dat weet ik nog, maar waar het precies over ging...? Beats me. Want het vreemde was, ik keek even weg en toen ik je weer aankeek was je iemand anders. In een andere omgeving. Heel even voelde ik me wat verward, maar daarna leek het volstrekt logisch. Ergens had het namelijk wel een verband met elkaar en ineens werd me vanalles duidelijk. Toen werd ik wakker. Een aha-erlebnis, om 't maar zo te zeggen.

Dat is wat dromen doen. In je dromen verwerk je, leg je verbanden, probeer je een logica te vinden tussen situaties en vaak word je wijzer wakker. Soms ook niet, trouwens. Soms word je wakker en ben je nog verwarder dan anders. Soms roep je in je dromen dingen op die je dacht allang verwerkt te hebben. Waarvan je hoopte dat ze naar de achtergrond waren verdwenen. Soms weet je ook gewoon niet meer precies wat je gedroomd hebt, maar loop je vervolgens wel de hele dag rond met zo'n onbestemd gevoel en wil je eigenlijk het liefst gewoon weer gaan slapen en een nieuwe droom dromen.

Vreemd hoe we 's nachts zoveel mee kunnen maken. In een wereld die alleen maar bestaat in je hoofd en waar je totaal geen invloed op uit kunt oefenen. Overgeleverd aan de willekeur van je geest. Oh wat heb ik vaak geprobeerd bewust te dromen, maar lukken deed het nooit. Ja toch, één keer. Eén keer had ik door dat ik droomde, toen ik 16 was. Ik kreeg het gevoel 'wát ik nu ook doe, het maakt niet uit, het is niet echt!'. Heerlijk. Jammer dat het bij die ene keer bleef. Want uiteindelijk is het natuurlijk maar niks om dit soort dingen niet zelf in de hand te hebben en compleet afhankelijk te zijn van wat je geest ervan maakt. Die geest kan nogal twisted zijn namelijk. Soms.

In je dromen verwerk je misschien de situaties van overdag, maar overdag verwerk je soms net zo hard de situaties uit je dromen. 't Leven is een leerproces hè, dag en nacht.

Impossible is nothing

De Polaroidfoto, wie kent 'm niet. Nostalgie ten top. Je schiet, je wappert, je wacht heel even en ja, daar verschijnt ie: de afbeelding die je kort daarvoor nog door het zoekertje zag. Gedrukt en wel in kleuren die je met geen andere camera voor elkaar krijgt, in het o zo bekende witte frame. Zoveel sfeervoller, zoveel mooier en vooral zoveel leuker! Maar hoewel ik al een tijd in 't bezit ben van zo'n fijne Polaroidcamera was er altijd die ene 'maar'. Als een grote, donkere wolk: ze worden niet meer gemaakt... Ik had nog een paar pakjes film met een houdbaarheid tot september 2009. Daarna zou het gebeurd zijn. Zo'n houdbaarheidsdatum is dan wel een beetje rekbaar, maar niet tot in het oneindige.

Plotseling gloorde er hoop aan de horizon en die hoop had een naam: 'The Impossible Project'. Een kleine groep vastberaden mensen die weigerde te accepteren dat de Polaroidfoto definitief tot het verleden zou behoren. Ik hield direct al van deze mensen, want inderdaad, de Polaroid is zo'n begrip, dat kan toch niet zonder slag of stoot ten onder gaan! En wat velen echt voor 'impossible' hadden gehouden, lukte dit groepje mensen. Ze kochten de Polaroidfabriek op met alle machines er nog in, bliezen het hele zaakje nieuw leven in en startten wederom met de productie van de vermaarde filmpjes. Sinds vandaag heb ik mijn eerste lichting in huis, zowel kleur als zwart wit. Door mijn lieve schoonzusje opgehaald bij de enige echte Polaroidfabriek in Enschede. Drie pakjes Polaroidfoto's met een wit frame, één met een zwarte. Lang, láng leve The Impossible Project!

'Impossible is nothing', zoals Muhammad Ali al eens zei. "Impossible is just a big word thrown around by small men who find it easier to live the world they've been given than to explore the power they have to change it. Impossible is not a fact. It's an opinion. Impossible is not a declaration. It's a dare. Impossible is potential. Impossible is temporary. Impossible is nothing." Amen!

Als de kat van huis is....

Ik wilde altijd al een kat, maar officieel mocht ik er geen. Nee, dat zeg ik verkeerd, ik mag er eigenlijk nog steeds geen. Mijn huisbaas is er geen fan van. Ergens begrijp ik dat wel hoor, beesten kunnen nu eenmaal aardig huishouden in huis. Maar aangezien mijn huisbaas hier nooit komt (alleen om een kerstpakketje voor de deur te zetten), besloot ik de gok te wagen et voila: daar was Muis, mijn kleine grote vriendje. Zijn behoefte doet hij op de kattenbak en het behang en de gordijnen laat hij -relatief- heel. Hoe dan ook: Muis komt uit het asiel. Uit Kampen, om precies te zijn. Ik had hem gezien op hun website en besloot te bellen. Aan de telefoon werd me direct al gezegd dat dit een erg bang katje was. Ik moest maar erg veel geduld met hem hebben en vooral niets overhaasten. "Geef hem erg veel tijd en laat hem heel rustig wennen aan zijn nieuwe huisje," werd me op het hart gedrukt. Ach, dikke prima, ik ben al rustig van natuur, dus dat zal vast goedkomen.

En goedkomen deed het. Was hij in het asiel inderdaad nog een ontzetting bangig katje, dat overal laag op het buikje naartoe snelde en andere katten angstvallig ontliep, vanaf dag 1 aan de Venestraat is er van zijn bangigheid helemaal niets meer te merken. Sterker nog, een klein brutaal dinkie is 't!

Sinds kort mag Muis ook naar buiten. Binnen no time zat hij vervolgens bovenin bomen, op schuren en op daken en bracht hij zijn eerste vogeltje binnen (die ik heb kunnen redden en die de shock wonder boven wonder overleefd heeft, thank god). Muis is gechipt, gelukkig, en hij heeft een bandje met een belletje en een naamkokertje om. Stel je toch eens voor dat hij kwijtraakt (reageren op zijn naam doet hij ook al niet, dus roepen heeft weinig zin). Maar toen ik afgelopen woensdagavond met de kever weg was geweest en laat op de avond thuiskwam, vond ik Muis op het bed zónder bandje. Nergens wondjes, fijn, en hij kwam buitengewoon relaxed over. "Morgen maar even nieuw bandje kopen dan," dacht ik, en aldus geschiedde.

Bij thuiskomst de volgende dag (met nieuw bandje in de tas), vond ik een briefje in de brievenbus met Muis' oude bandje eromheen geknoopt... 

Ik keek Muis eens even bedenkelijk aan, maar het enige dat hij leek te zeggen was "You should see the other guy....". Van het bange katje uit het asiel is in elk geval helemaal niets meer te merken, zoveel is zeker. Fijn. 

Waarom ook niet

Ik heb altijd gezegd 'Een blog? Neee zeg, niks voor mij. Beetje simpele dingen uit je leven uitvergroten en ze op internet zetten waar iedereen ze kan lezen'. Maar aan de andere kant: waarom ook niet? Tenslotte is een blog de perfecte manier om dingen te delen, je ei kwijt te kunnen en je inspiratie een plek te geven.


Bij deze dus 't begin van mijn blog, Schrijverslatijn. Naar de naam van mijn nog op te zetten tekstbureautje, Schrijverslatijn.nl, waarover hier natuurlijk de nodige ontwikkelingen te lezen zullen zijn :)

Tot schrijfs!