Impossible is nothing

De Polaroidfoto, wie kent 'm niet. Nostalgie ten top. Je schiet, je wappert, je wacht heel even en ja, daar verschijnt ie: de afbeelding die je kort daarvoor nog door het zoekertje zag. Gedrukt en wel in kleuren die je met geen andere camera voor elkaar krijgt, in het o zo bekende witte frame. Zoveel sfeervoller, zoveel mooier en vooral zoveel leuker! Maar hoewel ik al een tijd in 't bezit ben van zo'n fijne Polaroidcamera was er altijd die ene 'maar'. Als een grote, donkere wolk: ze worden niet meer gemaakt... Ik had nog een paar pakjes film met een houdbaarheid tot september 2009. Daarna zou het gebeurd zijn. Zo'n houdbaarheidsdatum is dan wel een beetje rekbaar, maar niet tot in het oneindige.

Plotseling gloorde er hoop aan de horizon en die hoop had een naam: 'The Impossible Project'. Een kleine groep vastberaden mensen die weigerde te accepteren dat de Polaroidfoto definitief tot het verleden zou behoren. Ik hield direct al van deze mensen, want inderdaad, de Polaroid is zo'n begrip, dat kan toch niet zonder slag of stoot ten onder gaan! En wat velen echt voor 'impossible' hadden gehouden, lukte dit groepje mensen. Ze kochten de Polaroidfabriek op met alle machines er nog in, bliezen het hele zaakje nieuw leven in en startten wederom met de productie van de vermaarde filmpjes. Sinds vandaag heb ik mijn eerste lichting in huis, zowel kleur als zwart wit. Door mijn lieve schoonzusje opgehaald bij de enige echte Polaroidfabriek in Enschede. Drie pakjes Polaroidfoto's met een wit frame, één met een zwarte. Lang, láng leve The Impossible Project!

'Impossible is nothing', zoals Muhammad Ali al eens zei. "Impossible is just a big word thrown around by small men who find it easier to live the world they've been given than to explore the power they have to change it. Impossible is not a fact. It's an opinion. Impossible is not a declaration. It's a dare. Impossible is potential. Impossible is temporary. Impossible is nothing." Amen!