Als de kat van huis is....

Ik wilde altijd al een kat, maar officieel mocht ik er geen. Nee, dat zeg ik verkeerd, ik mag er eigenlijk nog steeds geen. Mijn huisbaas is er geen fan van. Ergens begrijp ik dat wel hoor, beesten kunnen nu eenmaal aardig huishouden in huis. Maar aangezien mijn huisbaas hier nooit komt (alleen om een kerstpakketje voor de deur te zetten), besloot ik de gok te wagen et voila: daar was Muis, mijn kleine grote vriendje. Zijn behoefte doet hij op de kattenbak en het behang en de gordijnen laat hij -relatief- heel. Hoe dan ook: Muis komt uit het asiel. Uit Kampen, om precies te zijn. Ik had hem gezien op hun website en besloot te bellen. Aan de telefoon werd me direct al gezegd dat dit een erg bang katje was. Ik moest maar erg veel geduld met hem hebben en vooral niets overhaasten. "Geef hem erg veel tijd en laat hem heel rustig wennen aan zijn nieuwe huisje," werd me op het hart gedrukt. Ach, dikke prima, ik ben al rustig van natuur, dus dat zal vast goedkomen.

En goedkomen deed het. Was hij in het asiel inderdaad nog een ontzetting bangig katje, dat overal laag op het buikje naartoe snelde en andere katten angstvallig ontliep, vanaf dag 1 aan de Venestraat is er van zijn bangigheid helemaal niets meer te merken. Sterker nog, een klein brutaal dinkie is 't!

Sinds kort mag Muis ook naar buiten. Binnen no time zat hij vervolgens bovenin bomen, op schuren en op daken en bracht hij zijn eerste vogeltje binnen (die ik heb kunnen redden en die de shock wonder boven wonder overleefd heeft, thank god). Muis is gechipt, gelukkig, en hij heeft een bandje met een belletje en een naamkokertje om. Stel je toch eens voor dat hij kwijtraakt (reageren op zijn naam doet hij ook al niet, dus roepen heeft weinig zin). Maar toen ik afgelopen woensdagavond met de kever weg was geweest en laat op de avond thuiskwam, vond ik Muis op het bed zónder bandje. Nergens wondjes, fijn, en hij kwam buitengewoon relaxed over. "Morgen maar even nieuw bandje kopen dan," dacht ik, en aldus geschiedde.

Bij thuiskomst de volgende dag (met nieuw bandje in de tas), vond ik een briefje in de brievenbus met Muis' oude bandje eromheen geknoopt... 

Ik keek Muis eens even bedenkelijk aan, maar het enige dat hij leek te zeggen was "You should see the other guy....". Van het bange katje uit het asiel is in elk geval helemaal niets meer te merken, zoveel is zeker. Fijn.